Όταν ένα περιστέρι συναντησε τον Διονύσιο Σολωμό

## 🌿 Το Πουλί και ο Άνθρωπος με τις Λέξεις

Μια φορά κι έναν καιρό,
σε ένα νησί γεμάτο ήλιο και θάλασσα, τη Ζάκυνθο,
ζούσε ένας άνθρωπος που αγαπούσε πολύ τις λέξεις.

Τον έλεγαν **Διονύσιο**.

Ο Διονύσιος δεν μάζευε κοχύλια,
ούτε ψάρια.
Μάζευε **λέξεις**.

Τις άκουγε στον αέρα,
στις φωνές των παιδιών,
στο κύμα που χτυπούσε τα βράχια.

Μια μέρα,
ένα μικρό **πουλί** με γαλάζια φτερά
πέταξε και κάθισε στο παράθυρό του.

— «Γιατί γράφεις τόσες λέξεις;»
ρώτησε το πουλί.

Ο Διονύσιος χαμογέλασε.

— «Για να θυμούνται οι άνθρωποι κάτι πολύ σημαντικό»,
είπε.
«Ότι πρέπει να είναι **ελεύθεροι** και να αγαπούν.»

Το πουλί άνοιξε τα φτερά του.
— «Και τι είναι η ελευθερία;»

Ο Διονύσιος έγραψε μια λέξη στο χαρτί
και την άφησε να πετάξει.

— «Ελευθερία είναι να μπορείς να πετάς,
να παίζεις,
να μιλάς
και να ονειρεύεσαι.»

Οι λέξεις του έγιναν τραγούδι.
Ένα τραγούδι δυνατό και γλυκό μαζί.

Το τραγούδι ταξίδεψε σε όλη την Ελλάδα
και κάθε φορά που το ακούμε,
θυμόμαστε πως η ελευθερία
είναι κάτι πολύτιμο
σαν μικρό πουλί στην καρδιά μας.

Και κάπου στη Ζάκυνθο,
ο Διονύσιος ακόμα χαμογελά
και μαζεύει λέξεις από τον άνεμο.

**Τέλος.** 🕊️